About job seeking and other calamities

The topic has been quite recent on this blog because it's been quite recent in my life too. Imagine being an almost graduate of architecture school. And then put this in the context of Greece 2013, in the midst of crisis. Tough, huh? For the moment, I haven't found a thing. Truth be told, I also haven't looked all that much. But things ain't gonna be shiny, for all I know. I've made two kinds of CVs and I might have to make a third one. Hello hell.

It's kind of a nonsense post but I bet it's the start of a serie...   

Losing part of your tooth and of your sanity

Yesterday, part of my tooth stuck on a chewing gum and left to see the world on it's own. I was utterly shocked, particularly because my teeth had never shown any kind of defect before, no matter how badly I treated them. But I guess there must be a first time for everything.
These days have been...quite paranoid. Why are we all looking for the same thing, yet why is it so complicated?  

Shine on you crazy diamond

Cold feet

This used to be one of my favorite songs in my pre-teens. It was part of the music playing on waky fm, that is now long gone. I've discovered it anew when the age of the internet made it easier.
While smoking a cigarette, wearing my old sweater with a monkey on it (damn teenage fashion) and having cold feet I've realised that summer has indeed moved on. And here we are. Let's hope the best for tomorrow.

Finding a job is the new finding love

...and it's amazing (in a bad way) how those two things ressemble each other.
I was recently thinking that in every office I apply for a job, they'd prefer me as a client. The resemblance with "I like you...as a friend" is scary. Plus there's all the headache and the heartache and the rejections. I'm kind of a romantic, I won't object about that. But honestly, if my professional life gets worse than my personal, it'll be an achievement. And that's how little me understood crisis better than ever.

Nonsense

Do not accept it... it's fine but... you're waiting for something

Walking without crutches is tough but we'll make it, I swear

It's quite strange and dazzling at the same time, seeing how much people can change. And how the conversation changes, too. In the summer of growing up, this could be the best ending. Two people recognising the shit they've been doing all along and moving ahead. You don't really need to marry a gay friend, nor compromise in a relationship that's not moving, even though you're struggling for it. You don't have to use people to make you feel better for a little while. You have to move on an learn how to do it alone, or with a little help. It will work. It has to. And then comes the balance. We'll really make it, wont we?

A little fairytale about romance

(in Greek we call it κατάθεση ψυχής)

Νομίζω έχουμε όλοι πλέον αποδεχτεί ότι δε μπορώ να τελειώσω μια ιστορία άνω των τριων σελιδών. Αρχές επί αρχών μυθιστορημάτων ξεκινούν στο κεφάλι μου, μετά στο χαρτί και τελειώνουν- στο κεφάλι μου και μόνο. Η μέση έχει γίνει γαργάρα. Κοιτώντας τα, ένα μόνο μου προκαλεί τη διάθεση συνέχειας και νιώθω ότι έχει μια κάποια αρτιότητα σαν έργο. Δεν είναι όμως αυτό που θέλω να πω πλέον. Όταν ξεκινάς να γράφεις μια ιστορία στην 3^η λυκείου και την ξαναπιάνεις στο 5^ο έτος υπάρχει ένα χάσμα στο ενδιάμεσο. Και σε αυτό που είσαι και σε αυτό που λες. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι θα καταπολεμήσεις το κακό συνήθειο να γενάς καλές ιδέες και να τις παρατάς στην αρχή- μέση με τη φωτογραφική σου ενασχόληση τουλάχιστον. Αλλά τα γραπτά μου, παρότι μικρότερα σε μέγεθος, δεν έχουν πάψει να υπάρχουν.Γιατί? γιατί ειναι μια μορφή ψυχανάλυσης- κατάθεσης ψυχής- λύτρωσης.

Τι σημαίνει λοιπόν ο τίτλος αυτού που θα μπορούσε να είναι ένα σατιρικό αλλά και λυρικό δοκίμιο πάνω στη σημερινή κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις- αλλά δε θα γραφτεί ποτέ μάλλον.  Σχολιάζει, που λέτε, τη δυσκολία εύρεσης ανθρώπου που να αποκαλέσει κανείς το άλλο του μισό. Έχοντας μια αλαφροϊσκιωτη μάνα, αυτό το ζήτημα πάντα με απασχολούσε. Υπάρχει το άλλο σου μισό; Είναι ένας άντρας με τον οποίο διατηρείτε μονογαμική, σεξουαλική σχέση (κατ’ εμέ ο ορισμός της σχέσης) ή οτιδήποτε λιγότερο; Όχι άντρας ή όχι μονογαμία ή όχι σεξ ή συνδυασμός. Ο τίτλος ξεκινάει από μια απ’ τις μακροβιότερες μου θεωρίες. Ότι, δηλαδή, το σεξ σκοτώνει το μακροχρόνιο. Κοινώς, το άλλο σου μισό είναι ένας άνθρωπος ανεξαιρέτως φύλου με τον οποίο δεν διατηρείτε σεξουαλική σχέση, αλλά μπορείτε να συνεννοηθείτε με τα μάτια, να γελάσετε με τα ίδια ηλίθια αστεία και να είναι εκεί για σένα πάντα. Until death do us part που λένε και οι Άγγλοι.

Σκεφτείτε πόσο πιο εύκολο θα ήταν υπό αυτές τις συνθήκες. Να μένετε μαζί, να είναι ο ένας το αποκούμπι του άλλου και κατά τ’ άλλα να έχει καθένας τη ζωή του. Στα 40-50 τι άλλη εναλλακτική έχεις; Τη σχέση εκ συμβιβασμού. Αλλά αναρωτιέμαι: έστω ότι μέχρι τότε (η τρομακτική ηλικία μου) δεν έχεις βρει τον τέλειο άντρα, τον άντρα το σωστο (κλπ) τον μεγάλο έρωτα, γιατί να βρεις έναν μέτριο για να σου καλύπτει τις ανάγκες για συντροφιά, δευτερευόντως για σεξ; Μάλλον οι γιαγιάδες που πλέκουν παρέα είναι το πρότυπό μου.

Αν ήσουν gay θα σε παντρευόμουν, λοιπόν. Και θα ζούσαμε ζωή και κότα. Εγώ θα γελούσα με τα βρακιά σου κι εσύ με τα ντεμοντέ του δικού μου γκόμενου. Και όταν ένας από μας χώριζε, θα λιώναμε στον καναπέ με παγωτό και χαζοταινία παρέα. Και θα σε πήγαινα στο γιατρό κι εσύ στον Παρλιάρο για γλυκά. Και θα τσακωνόμασταν για το πιστολάκι, τη μουσική, την εκπομπή, αλλά ποτέ γιατί «Δεν μου φαίνεται ότι με θέλεις αρκετά». Και οι γείτονες θα μας κοιτούσαν περίεργα. Και θα τρώγαμε πρωίνο μαζί με την κακιά κάλτσα απ’ το κρεβάτι χωρίς άγχος. Και δε θα χρειαζόταν να προσπαθήσουμε να είμαστε όμορφοι, ελκυστικοί, αφύσικοι. Και θα αγαπούσαμε ο ένας τον άλλο με τα ελαττώματά του, έτσι όπως μόνο οι φίλοι ξέρουν να κάνουν. Και θα ήταν για πάντα. Και θα ήμασταν αστείοι στα αστεία και σοβαροί στα σοβαρά. Και δε θα πατούσαμε ο ένας τον κάλο του άλλου παρά μόνο –ίσως- για να συνεχίσει τη ζωή του. Όταν κάνω αυτή την περιγραφή, σε ωθώ να εκτιμήσεις του φίλους σου παραπάνω, έτσι δεν είναι?

Something new, something borrowed, someone (a little bit) blue

And somehow like this, my summer is over. Not oficially, but leaving Gastouni always means that the new year is about to begin. In a way that I barely understood, I've passed from "I'd like one more month of vacation" to "Autumn, here I come". This summer hasn't been full of great and life-changing events, though it held some bad ones. But it has been quite full of little surprises. New relationships are up and coming. Old ones are changing and some don't even matter that much anymore. But in the end, what matters most is how you feel about all of that. And, come on, I can take you.

And, feeling a bit nostalgic, I shot this picture today. It's in the same swing I had shot this four years ago. I was a toddler then (laughs). A good year to all of us.

Refreshing your lipstick is the new everything

It's the time of the season when my wish has come true. I'm not bored anymore but I can't really follow the speed of the things happening. "What's your name? who's your daddy?" is something that doesn't need to be said around here, since everyone knows everyone. And the heat makes it all more dramatic. But who the hell cares. It's the end of the summer and anything goes, 'cause things are geting serious any time now.